Sarah tinggal lewat di pejabat malam itu, menyiapkan laporan untuk mesyuarat esok. Dia tidak sedar Iman masih ada di biliknya sehingga lelaki itu muncul di depan mejanya dengan dua cawan kopi.

"Saya fikir awak perlukan ni," kata Iman, meletakkan satu cawan di sebelah komputer riba Sarah.

"Terima kasih," jawab Sarah ringkas, tidak mendongak.

Iman duduk di kerusi kosong bersebelahan, tidak berganjak walaupun Sarah tidak mengalu-alukan kehadirannya. "Sarah, saya tahu awak marah dengan saya. Saya patut terangkan kenapa saya hilang macam tu dua tahun lepas."

Sarah akhirnya mendongak, matanya penat tetapi tegas. "Awak janji kita kahwin bila dah stabil, Iman. Kemudian awak hilang macam asap. Tak call, tak message, tak apa-apa. Apa lagi nak diterangkan?"

"Emak saya sakit tenat," kata Iman perlahan, suaranya bergetar sedikit. "Saya kena uruskan segala-galanya sorang-sorang — hospital, kewangan, segalanya. Saya... saya malu nak beritahu awak waktu tu, sebab saya rasa saya dah gagal jadi seorang yang boleh awak bergantung."

Sarah terdiam, terkejut dengan pengakuan itu. "Kenapa awak tak cakap je waktu tu, Iman? Saya boleh je tolong."

"Saya tahu sekarang saya patut buat macam tu," kata Iman, memandang tepat ke mata Sarah. "Tapi masa tu saya cuma seorang anak yang takut, bukan lelaki yang layak untuk seorang macam awak. Saya ambil kerja ni bukan sebab nak jadi bos awak, Sarah. Saya ambil sebab saya dengar awak kerja kat sini, dan saya nak peluang kedua untuk buktikan yang janji saya dulu tu bukan sekadar kata-kata kosong."

Sarah memandang cawan kopi di depannya, hatinya berperang antara kemarahan yang selama ini disimpan dan rindu yang tidak pernah betul-betul hilang. "Janji manis tu dah dua tahun lepas, Iman," bisiknya. "Kenapa saya patut percaya sekali lagi?"

"Sebab," kata Iman lembut, "saya tak minta awak percaya kata-kata saya. Saya cuma minta peluang untuk tunjukkan, sikit demi sikit, sampai awak percaya semula."