APA YANG HANA CAKAP

HarithMzzMay 20263 min read

POV: Zara Aisyah

----------------------------------

Zara cerita kat Hana.

Dia tak plan nak cerita. Isnin pagi, diorang tengah minum kopi sebelum office start betul-betul, dan Hana tanya biasa-biasa — "weekend kau okay?" — dan entah macam mana dalam masa dua minit Zara dah cerita pasal jumpa Irsyad kat kedai buku Sabtu lepas.

Hana duduk diam je.

Itu yang paling menakutkan — Hana senyap.

"Kenapa kau diam?" Zara tanya.

"Aku processing."

"Processing apa?"

"Berapa banyak kali kau dah jumpa dia sejak pitching hari tu." Hana angkat jari, kira. "Working meeting empat kali. Lunch dua kali. Email entah berapa banyak. Sekarang kedai buku."

"Working meeting tu kerja. Email tu kerja. Kedai buku tu kebetulan."

"Dia duduk kat lantai sebelah kau."

"Dia duduk kat lantai. Kebetulan sama aisle."

"Za." Hana letak cawan dia. "Kau jenis yang tak cerita kalau benda tu tak penting. Kau cerita sebab kau nak cerita. Sebab benda tu dah jadi penting."

Zara pegang cawan kopi dia. Panas lagi.

Dia tak jawab. Sebab dia tak ada jawapan yang convincing.

"Dia macam mana?" Hana tanya. Nada dia turun — bukan gossipy lagi. Lebih kepada sincere. "Macam mana dia dengan kau?"

Zara fikir.

Macam mana nak describe cara Irsyad dengan dia dalam satu dua ayat?

"Dia... perasan," Zara cakap akhirnya. "Bukan dalam cara yang creepy. Tapi macam dia betul-betul dengar. Betul-betul tengok. Dia ingat benda kecil." Dia pause. "Dan dia tak treat aku macam aku kena prove diri aku kat dia. Dia tanya pendapat aku dulu sebelum dia bagi input. Dia push balik bila dia tak setuju tapi cara dia push tu rasa macam respect, bukan macam dismiss."

Hana tengok dia lama sikit.

"Kau dah fikir pasal dia banyak," Hana cakap. Bukan accusation. Observation.

"Aku tahu."

"Dan kau rasa apa sekarang?"

Zara tarik nafas. "Aku rasa... aku tak tahu. Aku tak tahu dia nak apa sebenarnya. Aku tak tahu kalau apa yang aku rasa ni accurate atau aku yang over-read." Dia tengok kawan dia. "Kau kenal dia dari uni kan? Kau satu batch dengan dia?"

Hana blink. "Ha. Tapi kita tak rapat. Dia memang pendiam — kenal muka, kenal nama, tapi tak pernah betul-betul cakap."

"Dia macam tu ke dengan semua orang? Perasan benda, tanya soalan, ingat detail?"

Hana fikir sekejap. "Dari apa yang aku nampak zaman uni... dia tak ramai kawan. Bukan sebab tak popular, tapi sebab dia jenis yang selective. Orang yang dia close dengan, dia close betul-betul. Yang lain, dia polite tapi ada jarak."

Zara proses tu.

"Maknanya kalau dia macam tu dengan kau," Hana sambung perlahan, "mungkin kau bukan dalam kategori yang 'lain' tu."

Senyap.

"Atau mungkin aku salah," Hana tambah cepat. "Aku tak kenal dia dalam. Jangan buat keputusan pasal benda ni berdasarkan apa aku cakap je."

"Aku tahu." Zara minum kopi. "Aku takkan buat apa-apa pun sekarang."

"Bukan sebab takut?"

"Bukan sebab takut." Dia letak cawan. "Sebab aku rasa... kalau ada sesuatu yang betul kat sini, ia takkan hilang kalau aku ambil masa. Dan kalau ia hilang sebab aku ambil masa — maka ia memang bukan untuk aku."

Hana senyum. Pelan, sincere. "Kau ni memang filosofi gila."

"Bukan filosofi. Aku cuma tahu macam mana aku nak buat benda."

"Aku tahu." Hana angkat cawan. "Dan aku respect tu." Pause. "Tapi Za—"

"Ha?"

"Kalau dia approach cara yang betul — jangan lari."

Zara tengok dia.

"Aku serius," Hana cakap. "Kau ada habit sorang-sorang — bukan sebab kau tak nak orang. Tapi sebab kau selalu rasa kau kena sure dulu sebelum bagi orang masuk. Kadang-kadang sure tu tak datang kalau kau tak bagi ruang untuk ia datang."

Zara duduk diam.

"Aku fikir pasal tu," dia cakap akhirnya.

Hana angguk. Tak push lagi.

Diorang habiskan kopi dalam senyap. Biasa. Selesa.

Tapi dalam kepala Zara, satu ayat dok lepak: jangan lari.

Dia harap dia boleh janji tu mudah.